Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi

AİHM Komite · E. 19664/18 · 17.06.2025

Yerel mahkemelerin gerekçeli karar verme yükümlülüğünü yerine getirmemesi nedeniyle adil yargılanma hakkının ihlal edilip edilmediği

AİHM Komite, 17.06.2025 tarihli kararında (E. 19664/18) şu meseleyi çözdü: yerel mahkemelerin gerekçeli karar verme yükümlülüğünü yerine getirmemesi nedeniyle adil yargılanma hakkının ihlal edilip edilmediği. Yargıtay ve Anayasa Mahkemesinin başvuranın temyiz aşamasında ileri sürdüğü somut, ilgili ve önemli iddialara yanıt vermemesi nedeniyle gerekçeli karar verme yükümlülüğü ihlal edilmiştir.

Özet güncelleme:

Mahkemenin vardığı sonuç

Yargıtay ve Anayasa Mahkemesinin başvuranın temyiz aşamasında ileri sürdüğü somut, ilgili ve önemli iddialara yanıt vermemesi nedeniyle gerekçeli karar verme yükümlülüğü ihlal edilmiştir.

Belirleyici olgular

  • Başvuranın temyiz dilekçesinde önemli bir hususu ileri sürmesi
  • Yargıtay ve AYM'nin bu iddiaya hiçbir yanıt vermemesi
  • Yerel mahkemelerin kararlarında gerekçe eksikliği bulunması

Karardan

“Dolayısıyla, Sözleşme’nin 6 § 1 maddesi ihlal edilmiştir.”

Özet yapay zekâ ile karar metninden çıkarılmıştır; bağlayıcı olan aşağıdaki metindir.

Bu karara atıf

AİHM Komite, E. 19664/18, T. 17.06.2025

Bu konudaki tüm kararları ve kendi olayınıza uyan emsalleri görün

12.000.000+ karar arasında olayınızı anlatarak arayın, kararın kimin lehine olduğunu ve sonraki sürecini görün, dilekçenize ekleyin.

3 gün ücretsiz, kredi kartı istenmez

Karar metni

Kaynak: AİHM HUDOC veri tabanı

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

İKİNCİ BÖLÜM

SAKA/TÜRKİYE (Başvuru no. 19664/18)

KARAR

STRAZBURG 17 Haziran 2025

İşbu karar kesin olup bazı şekli değişikliklere tabi tutulabilir.

Saka/Türkiye davasında,

Başkan, Jovan Ilievski,

Hâkimler, Péter Paczolay,

Davor Derenčinović, ve Bölüm Yazı İşleri Müdür Yardımcısı Dorothee von Arnim’in katılımıyla Komite hâlinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), 1959 doğumlu ve Şırnak’ta ikamet eden, Mahkeme önünde Şırnak Barosuna kayıtlı Avukat M. Doğan tarafından temsil edilen bir Türk vatandaşı olan Rıfat Saka (“başvuran”) tarafından 9 Nisan 2018 tarihinde İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilişkin Sözleşme’nin (“Sözleşme”) 34. maddesi uyarınca Türkiye Cumhuriyeti aleyhine Mahkemeye yapılan başvuruyu (no. 19664/18),

Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi eski Başkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”), Sözleşme’nin 6 § 1 maddesi kapsamında yer alan ceza yargılamalarının adil olmadığı iddiasına ilişkin şikâyetin tebliğ edilmesine ve başvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğuna dair kararı,

Tarafların beyanlarını,

Hükümetin, başvurunun bir Komite tarafından incelenmesine karşı itirazının reddedildiği kararı dikkate alarak, 27 Mayıs 2025 tarihinde yapılan kapalı müzakerelerin ardından,

Aynı tarihte kabul edilen aşağıdaki kararı vermiştir:

DAVANIN KONUSU

SEQ level0 \*arabic \r1 1. Başvuru, Sözleşme’nin 6 § 1 maddesi uyarınca, yerel mahkemelerin, M.G.’nin başvuranın yargılanması sırasında tanık olarak verdiği ifadeler yerine, soruşturma aşamasında verdiği ifadelerin bir kısmına dayanma nedenlerini tam olarak belirtme yükümlülüğü de dâhil olmak üzere, gerekçeli bir karar vermemeleri nedeniyle başvuran aleyhindeki ceza yargılamasının adil olmadığı iddiasıyla ilgilidir.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 2. Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı, 7 Ekim 2009 tarihinde, başvuran hakkında bir iddianame hazırlamış ve başvuranı, Ceza Kanunu’nun 314 § 2 maddesi ile birlikte değerlendirilen 220 § 7 maddesi kapsamında, PKK’ya (silahlı bir terör örgütü olan Kürdistan İşçi Partisi) yardım ve yataklık etmekle itham etmiştir (ilgili tarihte yürürlükte olan bu hükümler hakkında daha fazla bilgi için bk.İmret/Türkiye (no. 2), no. 57316/10, §§ 1920, 10 Temmuz 2018). Suçlamalar, ayrı bir ceza yargılamasının soruşturma aşamasında PKK ile bağlantılı olduğunu itiraf eden M.G.’nin polise, savcıya ve sorgu hâkimine verdiği ifadelere dayanılarak yapılmıştır. M.G., diğer hususların yanı sıra, başvuranın zaman zaman köyünün dışına PKK üyeleri için erzak bıraktığını ve onları köyde askerlerin bulunduğu yönünde bilgilendirdiğini iddia etmiştir.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 3. Diyarbakır Ağır Ceza Mahkemesi (“yargılamayı yürüten mahkeme”), 31 Aralık 2009 tarihinde, yargılamanın her aşamasında M.G. tarafından verilen ifadelerde çelişki ve tutarsızlıklar bulunduğu gerekçesiyle bu ifadelere dayanılamayacağına hükmederek başvuranın beraatine karar vermiştir. Yargılamayı yürüten mahkeme, ayrıca, bu ifadelerin delil olarak kullanılabileceği varsayılsa dahi, M.G.’nin başvuranın kendisine kısmen PKK’nın korkutucu etkisi nedeniyle yardım ettiğini belirttiğine karar vermiştir.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 4. Yargıtay, 24 Aralık 2012 tarihinde, M.G.’nin avukat huzurunda polise verdiği ifadelerin mahkûmiyet için yeterli gerekçe oluşturduğuna hükmederek, başvuran hakkındaki beraat kararını bozmuştur (bk. yukarıda REF paragraph00002 \h \* CharFormat 2 paragraf). Yargıtay, davayı yeniden incelenmek üzere yargılamayı yürüten mahkemeye geri göndermiştir.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 5. Yargılamayı yürüten mahkeme, 10 Eylül 2013 tarihinde, Yargıtay ile neredeyse aynı gerekçeleri temel alarak başvuranın PKK’ya yardım ve yataklık etme suçundan mahkûmiyetine karar vermiştir. Yargılamayı yürüten mahkeme, başvuranın PKK üyeleri için köyünün dışına erzak bıraktığını, zaman zaman köydeki askerlerin varlığı hakkında onları bilgilendirdiğini ve polisin evini aramaya geldiği sırada kaçmaya çalıştığını tespit etmiştir. Dolayısıyla, yargılamayı yürüten mahkeme, başvuranı beş yıl, iki ay ve on beş gün hapis cezasına mahkûm etmiştir. M.G.’nin yargılama aşamasında 2009 yılında diş tedavisi için Cizre’ye giderken Yarbaş köyünden geçtiğini, tütün ve şekeri başvurandan değil iki köylüden aldığını ifade etmesine rağmen, kararda, yargılamayı yürüten mahkemenin sadece M.G.’nin polise verdiği ifadelere ağırlık vermesinin gerekçesi belirtilmemiştir. Kararda, ayrıca, yargılamayı yürüten mahkemenin, (M.G.’nin polise ve savcıya verdiği ifadelerde yer alan ve yargılamayı yürüten mahkemenin ilk kararında başvuran hakkında beraat kararı vermesine neden olan bir husus teşkil eden) başvuranın PKK korkusuyla hareket edip etmediğini değerlendirmemesinin nedeni de belirtilmemiştir.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 6. Yargılamayı yürüten mahkemenin gerekçeli kararının “Delillerin değerlendirilmesi, gerekçe ve kanaat” başlıklı ilgili kısmı aşağıdaki gibidir:

“Savunma, tanık ifadeleri, (başka dosya sanığı) M.G.’nin yakalandıktan sonra müdafii huzurunda alınan ilk ifadesi, 19 Eylül 2009 tarihli arama ve üst arama tutanakları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın, kırsalda bulunan terör örgütü mensuplarının alması için köyün dışına erzak bırakmak ve köyde bulunan askerlerin durumunu örgüt mensuplarına bildirmek suretiyle silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu işlediği hususu sübuta ermekle, [eylemine uyan] Türk Ceza Kanunu’nun 314 § 2 maddesi ile bağlantılı olarak 220 § 7 maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar vermek gerekmiştir.”

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 7. Başvuran, 4 Aralık 2013 tarihinde, M.G.’nin ilk ifadelerinin daha sonra başvuranın yargılanması sırasında verdiği ifadelerle çeliştiğini ileri sürerek, hakkındaki mahkûmiyet kararına karşı Yargıtaya temyiz başvurusunda bulunmuştur. Başvuran, ayrıca, PKK üyelerine yardım ettiği varsayılsa dahi, yargılamayı yürüten mahkemenin suçun manevi unsurunu (yani söz konusu suçu işlemek için bilerek ve isteyerek hareket ettiğini) ortaya koymadığını ileri sürmüştür. M.G.’nin savcıya verdiği ifadede, kendisinin ve diğer PKK üyelerinin başvuranın köyüne geldiklerinde silahlı olduklarını belirtmiş olması nedeniyle, başvuran, iradesinin kaçınılmaz olarak zayıfladığını ve bu nedenle onların talimatlarına uymak zorunda kaldığını ileri sürmüştür.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 8. Yargıtay, 1 Aralık 2016 tarihinde, başvuranın temyiz gerekçelerini ele almaksızın mahkûmiyet kararını onamıştır.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 9. Başvuran daha sonra Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruda bulunmuş ve Anayasa Mahkemesi, 22 Ocak 2018 tarihinde, başvuruyu açıkça dayanaktan yoksun bularak kabul edilemezlik kararı vermiştir. Gerekçeli karar hakkına ilişkin şikâyet ile ilgili olarak, Anayasa Mahkemesi, yargılamayı yürüten mahkemenin başvuran hakkındaki mahkûmiyet kararının yeterli gerekçe içerdiği ve mahkûmiyet kararının davanın sonucuna etki edebilecek tüm beyanların tartışılmasından sonra verildiği kanaatine varmıştır. Yargılamayı yürüten mahkemenin kararının ve gerekçesinin temyiz sonrasında onanmış olması nedeniyle, Anayasa Mahkemesi gerekçeli karar hakkının ihlal edilmediğine karar vermiştir.

MAHKEMENİN DEĞERLENDİRMESİ

SÖZLEŞME’NİN 6 § 1 MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA

Kabul edilebilirlik hakkında

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 10. Hükümet, Mahkemeyi, başvurunun açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle kabul edilemez olduğuna karar vermeye davet etmiştir. Hükümet, başvuranın, yerel mahkemelerin gerekçeli bir karar vermedikleri yönündeki şikâyetlerinin, esasen, yerel mahkemelerin olaylara ve kabul edilebilirliğe ilişkin değerlendirilmelerinin yanı sıra delillerin değerlendirilmesi ve iç hukukun uygulanmasıyla ilgili olduğunu ileri sürmüştür. Yerel mahkemeler, başvuranın davasını üç farklı yargı düzeyinde ayrıntılı olarak incelemiştir ve bu nedenle, tespitleri keyfi olarak değerlendirilemez. Dolayısıyla, Hükümet, başvuranın şikâyetlerinin dördüncü derece mahkemesi şikâyeti niteliğinde olduğunu iddia etmiştir.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 11. Başvuran, bu hususta yorum yapmamıştır.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 12. Mahkeme, başvuranın şikâyetlerinin, Sözleşme’nin 6 § 1 maddesi kapsamında gerekçeli karar hakkı şeklindeki belirli bir usulü güvenceye ilişkin olduğunu kaydetmektedir. Dolayısıyla, bu şikâyetler dördüncü derece mahkemesi şikâyeti olarak değerlendirilemez. Bu doğrultuda, Hükümetin itirazı reddedilmelidir. Başvuru, Sözleşme’nin 35 § 3 (a) maddesi anlamında açıkça dayanaktan yoksun değildir ve başka herhangi bir kabul edilemezlik gerekçesiyle de bağdaşmamaktadır. Dolayısıyla, başvurunun kabul edilebilir olduğuna karar verilmesi gerekmektedir.

Esas hakkında

Tarafların beyanları

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 13. Başvuran, yerel mahkemelerin sadece M.G. tarafından verilen ifadelerin bir kısmına dayandığını ve M.G.’nin polise verdiği ifadelerde başvuranın kısmen korkudan kendisine yardım ettiğini belirttiği önemli kısmı göz ardı ettiğini ileri sürerek, Sözleşme’nin 6 § 1 maddesi kapsamındaki gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğini iddia etmiştir.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 14. Hükümet, M.G.’nin polise beyanda bulunarak, başvuranın 2008 yılında PKK üyelerine erzak temin ettiğini ve onlara köyünde askerlerin bulunduğunu bildirdiğini ileri sürmüştür. Ancak, başvuranın yargılamasında ifade verirken, M.G., 2009 yılında, başvuran dışında bazı köylülerin yardımda bulunduğu başka bir olaydan bahsetmiştir. Bu nedenle, Hükümet, M.G.’nin soruşturma aşamasında ve yargılama sırasında verdiği ifadeler arasında herhangi bir çelişki bulunmadığını öne sürmüştür.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 15. Her halükarda Hükümet, başvuranın yargılamanın hiçbir aşamasında M.G. tarafından korkutulduğunu iddia etmediğini, zira savunmasının tamamen olayın inkârına dayandığını belirtmiştir. Dolayısıyla, M.G.’nin, başvuranın PKK üyelerinden korktuğu için onlara yardım etmiş olabileceği yönündeki kendi varsayımı, başvuranın mahkûm edildiği suçun maddi ve manevi unsurlarının tespitinde herhangi bir önem taşımamaktadır. Başvuran, gerekçe olarak baskıya dayanmış olsaydı, bu durum, Ceza Kanunu’nun 28. maddesi uyarınca, yerel mahkemelerin kendisine ceza vermemesine yol açabilirdi.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 16. Hükümete göre, yargılamayı yürüten mahkeme, M.G.’nin yargılamanın farklı aşamalarında verdiği tüm ifadeleri incelemiş ve başvuran hakkında mahkûmiyet kararı verirken bu ifadelerden hangilerine dayandığını açıklamıştır. Sonuç olarak, yerel mahkemenin, M.G.’nin 2009 yılındaki olayla ilgili olarak başvuranın yargılanması sırasında verdiği ifadelere dayanmama kararı, yargılamaların sonucu açısından belirleyici olmamıştır. Özellikle başvuranın M.G.’nin yargılama öncesi aşamada polise verdiği ifadeleri kötü muamele sonucu ya da avukat yardımı olmadan verdiğini iddia etmemesi bu durumu söz konusu hale getirmiştir. Başvuran, ayrıca, bu ifadelerin başka herhangi bir nedenle hukuka aykırı delil olarak değerlendirilmesi gerektiğini de ileri sürmemiştir.

Mahkemenin değerlendirmesi

Genel ilkeler

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 17. Gerekçeli karar hakkına ilişkin genel ilkeler, Moreira Ferreira/Portekiz (no. 2) ([BD], no. 19867/12, § 84, 11 Temmuz 2017) ve Ayetullah Ay/Türkiye (no. 29084/07 ve 1191/08, § 128, 27 Ekim 2020) kararlarında özetlenmiştir. Mahkeme, adaletin doğru şekilde tecelli ettirilmesi ile bağıntılı ilkeyi yansıtan yerleşik içtihadı uyarınca mahkeme kararlarında esas alınan gerekçelerin yeterli düzeyde belirtilmesi gerektiğini yinelemektedir. Bu gerekçelendirme yükümlülüğünün kapsamı, kararın niteliğine göre değişiklik gösterebilmektedir ve davanın koşulları ışığında belirlenmelidir (bk. García Ruiz/İspanya [BD], no. 30544/96, § 26, AİHM 1999I). Kararda davanın temel konularının ele alındığının açıkça anlaşılabilir olması gerekmektedir (bk. Taxquet/Belçika [BD], no. 926/05, § 91, AİHM 2010).

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 18. Mahkeme, başvuranların adil yargılanıp yargılanmadığına karar verirken, önünde bulunan delilleri değerlendirip olguları tespit etmek ve iç hukuku yorumlamak için en iyi konumda olan yerel mahkemelerin yerini almadığını yinelemektedir (bk. yukarıda anılan Ayetullah Ay, § 123, ve bu kapsamda yapılan diğer atıflar). Ayrıca, mevcut delillerin bir başvuranın mahkûmiyeti için yeterli olup olmadığına ya da başvuranın gerçekten suçlu olup olmadığına karar vermek Mahkemenin görevi değildir. İkincillik ilkesine uygun olarak, bu konular yerel mahkemelerin yetki alanındadır (karşılaştırınız, Karpenko/Rusya, no. 5605/04, § 80, 13 Mart 2012 ve Mehmet Zeki Çelebi/Türkiye, no. 27582/07, § 51, 28 Ocak 2020).

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 19. Ayrıca, ulusal yargı mercilerinin aynı kişi tarafından gerçeğin birkaç çelişkili versiyonunun sunulmasıyla karşı karşıya kaldığı durumlarda, yargılama öncesi aşamada verilen bir ifadenin açık duruşmada verilen bir ifade karşısında nihai olarak tercih edilmesi, bu tercihin temellendirilmesi ve ifadenin kişinin kendi iradesiyle verilmiş olması kaydıyla, yargılamanın genel olarak adilliğine ilişkin başlı başına bir sorun teşkil etmemektedir (bk. Makeyan ve Diğerleri/Ermenistan, no. 46435/09, § 47, 5 Aralık 2019, ve Mehmet Zeki Doğan/Türkiye, no. 3324/19, § 96, 13 Şubat 2024).

Söz konusu ilkelerin somut davaya uygulanması

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 20. Mahkemeden, yerel mahkemelerin, Sözleşme’nin 6 § 1 maddesi uyarınca, gerekçeli bir karar verme yükümlülüğünü yerine getirip getirmediklerini değerlendirmesi talep edilmiştir. Bu bağlamda Mahkeme, yargılamayı yürüten mahkemenin ilk olarak başvuranın PKK’ya yardım ve yataklık suçundan beraatine karar verirken iki hususa dayandığını kaydetmektedir: birincisi, M.G.’nin yargılamanın farklı aşamalarında verdiği ifadelerde çelişkiler bulunması ve ikincisi, M.G.’nin ifadelerinin (başvuran da dâhil olmak üzere) köylülerin PKK üyelerine kısmen korkudan yardım ettiklerini ortaya koyması (M.G.’nin de bu durumu polise bildirmiş olması). Ancak Yargıtay, daha sonra, M.G.’nin polise verdiği ifadeler dikkate alınarak başvuranın mahkûm edilmesi gerektiği tespitinde bulunmuş ve söz konusu kararı bozmuştur. Yargılama öncesi aşamada verilen bu ifadelere dayanarak davayı yeniden inceleyen mahkeme, daha sonra başvuranın, silahlı PKK üyelerine yiyecek ve bilgi sağlayarak PKK’ya yardım ve yataklıktan suçlu olduğuna karar vermiştir. Ancak yargılamayı yürüten mahkeme, bu karara varırken, daha önce başvuran hakkında beraat kararı vermesine neden olan iki önemli husus hakkında yorum yapmamıştır.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 21. Hükümet, başvuranın yargılanmasında M.G.’nin ifadelerinin sadece 2009 yılındaki olaylarla ilgili kısmını geri çektiğini, başvuranın karıştığı 2008 yılındaki olayla ilgili ifadelerini geri çekmediğini ileri sürmüş olsa da, yargılamayı yürüten mahkemenin kararında Hükümetin yorumunu destekleyecek herhangi bir gerekçe yer almamaktadır. Yargılamayı yürüten mahkeme iki olay arasında herhangi bir ayrım yapmamış ve yalnızca M.G.’nin polise verdiği ifadelere dayanma tercihini temellendirmemiştir. Bununla birlikte, Hükümetin argümanı doğrultusunda, M.G.’nin yargılama aşamasında geri çektiği bir kısım ifadelerin, başvuranın mahkûmiyetine esas teşkil eden kısımla ilgili olmadığı varsayılsa dahi, Mahkeme aşağıdaki hususları kaydetmektedir.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 22. Yargılamayı yürüten mahkemenin, M.G.’nin polise verdiği ifadelerde de yer alan yukarıda belirtilen ikinci hususa, yani başvuran da dâhil olmak üzere köylülerin PKK üyelerine kısmen korkudan yardım etmelerine değinmediği bir gerçektir. Hükümetin de kabul ettiği üzere, bir sanığın suçun maddi unsurlarını gerçekleştirdiği sırada iradesinin baskı altında kalıp kalmadığı hususu, somut davada başvuranı cezai sorumluluktan muaf tutabilecek önemli bir noktadır. Yargılamayı yürüten mahkemenin başvuranın beraatine ilişkin ilk kararında bu önemli hususu ele aldığı ve Yargıtayın beraati bozma kararının M.G.’nin polise verdiği ve aynı hususu içeren ifadelerine dayandığı göz önünde bulundurulduğunda, Mahkeme, yargılamayı yürüten mahkemenin bu durumu başvuranı ciddi bir suçtan mahkûm ederken uygun bir şekilde ele almış olması gerektiği kanaatindedir. Bu kapsamda Mahkeme, elinde bulunan belgelerin, Yargıtayın ilk beraati bozma kararının ardından, davanın yargılamayı yürüten mahkeme tarafından ikinci kez incelendiği sırada başvuranın bu hususu dile getirdiğini göstermediğini dikkate almaktadır. Ancak, M.G.’nin ifadesinin başvuranın suçluluğunun tespiti açısından taşıdığı kilit önem dikkate alındığında, bu durumun ele alınması gereken temel bir mesele olarak değerlendirilmesi gerekmektedir.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 23. Ayrıca, Hükümetin başvuranın belirtilen bu hususu hiçbir şekilde ileri sürmediği yönündeki argümanının aksine, Mahkeme, başvuranın Yargıtaya yaptığı temyiz başvurusunda bunu özellikle ileri sürdüğünü kaydetmektedir. Bununla birlikte, Yargıtay bu somut, ilgili ve önemli meseleye hiçbir yanıt vermemiştir. Anayasa Mahkemesi de bu eksikliği gidermemiştir.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 24. Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, Mahkemenin, yerel mahkemelerin gerekçeli karar verme yükümlülüğünü yerine getirdikleri sonucuna varması mümkün değildir. Dolayısıyla, Sözleşme’nin 6 § 1 maddesi ihlal edilmiştir.

SÖZLEŞME’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 25. Başvuran, herhangi bir miktar ya da uğradığı zararın türünü belirtmeksizin, dava dosyasındaki belgeler ışığında, Mahkemeden hakkaniyete uygun bir tazminat miktarına hükmetmesini talep etmiştir. Başvuran masraf ve giderlere ilişkin olarak herhangi bir talepte bulunmamıştır.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 26. Hükümet, başvuranın taleplerine itiraz etmiştir.

SEQ level0 \*arabic \* MERGEFORMAT 27. Mahkeme başvuranın maddi tazminat talebini temellendiremediğini belirtmiş ve dolayısıyla bu talebi reddetmiştir. Bununla birlikte, hakkaniyet temelinde karar veren Mahkeme, başvurana manevi tazminat olarak miktara yansıtılabilecek vergiler hariç olmak üzere 6.000 avro ödenmesine karar vermiştir. Buna karşın Mahkeme, en uygun tazmin şeklinin başvuranın, eğer dilerse, Sözleşme’nin 6. maddesinin gerekliliklerine uygun olarak yeniden yargılanması olacağını yinelemektedir (bk. Süleyman/Türkiye, no. 59453/10, § 110, 17 Kasım 2020).

BU GEREKÇELERLE, MAHKEME, OY BİRLİĞİYLE,

Başvurunun kabul edilebilir olduğuna;

Sözleşme’nin 6 § 1 maddesinin ihlal edildiğine;

Davalı Devlet tarafından, başvurana, üç ay içerisinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden davalı Devletin para birimine çevrilmek üzere, yansıtılabilecek tüm vergiler hariç olmak üzere, manevi tazminat olarak 6.000 avro (altı bin avro) ödenmesine;

Yukarıda bahsi geçen üç aylık sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme gününe kadar geçen sürede, yukarıda bahsedilen miktara, Avrupa Merkez Bankasının söz konusu dönem için geçerli olan marjinal faiz oranına üç puan eklenmek suretiyle elde edilecek oran üzerinden basit faiz uygulanmasına;

Başvuranın adil tazmin talebinin geri kalan kısmının reddedilmesine karar vermiştir.

İşbu karar, İngilizce olarak tanzim edilmiş ve Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77 §§ 2 ve 3. maddesi uyarınca 17 Haziran 2025 tarihinde yazılı olarak bildirilmiştir.

Dorothee von Arnim Jovan Ilievski Yazı İşleri Müdür Yardımcısı Başkan

Bu konudaki diğer kararlar

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının tümü →

Bu konudaki tüm kararları ve kendi olayınıza uyan emsalleri görün

12.000.000+ karar arasında olayınızı anlatarak arayın, kararın kimin lehine olduğunu ve sonraki sürecini görün, dilekçenize ekleyin.

3 gün ücretsiz, kredi kartı istenmez

Bu bir hukuki görüş değildir. Karar metni AİHM HUDOC veri tabanı kaynağındaki anonimleştirilmiş hâliyle verilmiştir; özet ve bağlantılar bilgilendirme amaçlıdır.

Haftalık mevzuat bülteni

Resmî Gazete'de yayımlanan kanun değişiklikleri, ekler, mülga ve iptal edilen maddeler haftada bir e-postanızda. Ücretsiz, üyelik istenmez, tek tıkla çıkarsınız.