Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi

AİHM Komite · E. 33975/21 · 26.08.2025

Sigara içilmeyen hücre talebine rağmen sigara içilen hücrede tutulmanın işkence yasağını ihlal edip etmediği

AİHM Komite, 26.08.2025 tarihli kararında (E. 33975/21) şu meseleyi çözdü: sigara içilmeyen hücre talebine rağmen sigara içilen hücrede tutulmanın işkence yasağını ihlal edip etmediği. Sağlık raporlarına rağmen başvuranın sigara içilen hücrede tutulmaya devam edilmesi, yetkililerin gerekli adımları atmaması nedeniyle Sözleşme'nin 3. maddesi kapsamında aşağılayıcı muamele teşkil eder.

Özet güncelleme:

Mahkemenin vardığı sonuç

Sağlık raporlarına rağmen başvuranın sigara içilen hücrede tutulmaya devam edilmesi, yetkililerin gerekli adımları atmaması nedeniyle Sözleşme'nin 3. maddesi kapsamında aşağılayıcı muamele teşkil eder.

Belirleyici olgular

  • Başvuranın sigara içilmeyen hücrede kalması gerektiğine dair sağlık raporu vardır.
  • Yetkililer lojistik zorlukları öne sürerek hücre transferi yapmamıştır.
  • Başvuran sigara içen kişilerle aynı hücrede tutulmaya devam edilmiştir.

Karardan

“Sözleşme’nin 3. maddesinin ihlal edildiğine; Davalı Devlet tarafından, başvurana... Manevi tazminat olarak... 3.000 avro... ödenmesine;”

Özet yapay zekâ ile karar metninden çıkarılmıştır; bağlayıcı olan aşağıdaki metindir.

Bu karara atıf

AİHM Komite, E. 33975/21, T. 26.08.2025

Bu konudaki tüm kararları ve kendi olayınıza uyan emsalleri görün

12.000.000+ karar arasında olayınızı anlatarak arayın, kararın kimin lehine olduğunu ve sonraki sürecini görün, dilekçenize ekleyin.

3 gün ücretsiz, kredi kartı istenmez

Karar metni

Kaynak: AİHM HUDOC veri tabanı

İKİNCİ BÖLÜM

GÜNGÖRAY / TÜRKİYE (Başvuru no. 33975/21)

KARAR

STRAZBURG 26 Ağustos 2025

İşbu karar kesinleşmiş olup; bazı şekli değişikliklere tabi tutulabilir.

Güngöray/Türkiye davasında,

Başkan,

Jovan Ilievski,

Hakimler,

Péter Paczolay,

Juha Lavapuro, ve Bölüm Yazı İşleri Müdür Yardımcısı Dorothee von Arnim’in katılımıyla Komite hâlinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), 1978 doğumlu ve İstanbul’da ikamet eden, avukatlık yapmayan K. Öztürk tarafından temsil edilen bir Türk vatandaşı olan Yusuf Güngöray (“başvuran”) tarafından 18 Haziran 2021 tarihinde İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilişkin Sözleşme’nin (“Sözleşme”) 34. maddesi uyarınca Türkiye Cumhuriyeti aleyhine Mahkemeye yapılan başvuruyu (no. 33975/21),

Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi eski Başkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”), Sözleşme’nin 3. maddesi kapsamındaki şikâyetin tebliğ edilmesine ve başvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğuna dair kararı,

Tarafların beyanlarını,

Hükümetin, başvurunun bir Komite tarafından incelenmesine karşı yaptığı itirazın reddine dair kararı göz önünde bulundurarak, 1 Temmuz 2025 tarihinde gerçekleştirdiği kapalı müzakerelerin ardından,

Aynı tarihte kabul edilen aşağıdaki kararı vermiştir:

DAVANIN KONUSU 1. Başvuranın astım ve diyabet dahil olmak üzere belirli kronik hastalıkları vardır. Başvuru, başvuranın pasif içiciliğe maruz kaldığı Silivri L Tipi Ceza İnfaz Kurumundaki tutulma koşullara ilişkindir.

2. 9 Mayıs 2017 tarihinde başvuran terör örgütü kurma ve yönetme (“Fetullahçı Terör Örgütü/Paralel Devlet Yapılanması”, bundan böyle “FETÖ/PDY” olarak anılacaktır) şüphesiyle tutuklanmıştır. 12 Mayıs 2017 tarihinde Silivri L Tipi Ceza İnfaz Kurumuna nakledilmiş ve burada çeşitli hücrelerde tutulmuştur. Başvurana göre, en son Kasım 2019’da yeni bir hücreye yerleştirildikten sonra genel olarak sigara içen kişilerin sayısı nedeniyle kronik astım hastalığı kötüleşmiştir. Daha önce tutulduğu hücrelerde sigara içen birkaç kişi olsa da, sayıları ve başvuranın kronik hastalığına gösterdikleri dikkat nedeniyle, aynı sorunları bu hücrelerde yaşamadığını belirtmiştir.

3. 11 Mayıs 2020 tarihinde başvuran, hücrede fazla sigara içilmesi ve çamaşır suyu kullanımının astımını kötüleştirdiğini ve COVID-19 pandemisi nedeniyle özellikle savunmasız bir kategoride olduğunu belirterek, diğerlerinin yanı sıra, sağlık nedenleriyle cezasının durdurulmasını ve bu mümkün değilse daha az sayıda mahpusa sahip diğer hücrelere veya tek kişilik hücreye transferini talep etmiştir.

4. 5 Haziran 2020 tarihinde Silivri Ceza İnfaz Kurumu idaresi başvuranın daha az kalabalık olduğunu belirttiği hücrelere nakledilemeyeceğini, zira bu hücrelerin mahpus olarak statüsüne uygun olmadığını belirterek talebini reddetmiştir. Ayrıca tek kişilik hücreler COVID-19 nedeniyle izolasyon amaçlı kullanılmaktaydı.

5. Başvuranın bu karara yaptığı itirazın ardından Silivri infaz hâkimi başvuranın sigara içilmeyen hücrelerden birine transfer edilip edilemeyeceğine dair ceza infaz kurumundan bilgi talep etmiştir. 15 Haziran 2020 tarihinde kurum idaresi, ceza infaz kurumunda FETÖ/PDY ile ilgili suçlardan mahkûm olan kişiler için sigara içilmeyen sadece bir hücre olduğuna ve ilgili tarihte bu hücrede yirmi sekiz mahpusun kaldığına dair infaz hakimini bilgilendirmiştir. Ceza infaz kurumu idaresi ayrıca COVID-19 virüsünün yayılmasını önlemek için önemli tedbirler alındığını ve mahpusların kurum içinde sirkülasyonunu azaltmak için hücreler arası nakil işlemlerinin en aza indirildiğini belirtmiştir. İdare son olarak başvuranın talebinin COVID-19’a ilişkin riskler azaldığında yeniden değerlendirileceğini ifade etmiştir.

6. 17 Haziran 2020 tarihinde Silivri infaz hakimliği ceza infaz kurumu idaresinin sağladığı bilgilere dayanarak başvuranın itirazını reddetmiştir. İnfaz hakimliği itirazı reddederken idarenin durum değişince başvuranın talebinin yeniden değerlendirileceğine dair beyanını tekrar etmiştir. 30 Haziran 2020 tarihinde Silivri Ağır Ceza Mahkemesi, başvuranın bu karara karşı yaptığı itirazı reddetmiştir.

7. Aynı gün, ceza infaz kurumu idaresinin talebi üzerine başvuran Silivri Ceza İnfaz Kurumu Hastanesinde dokuz doktordan oluşan bir sağlık heyeti tarafından muayene edilmiştir. Heyet tarafından verilen sağlık raporunda başvuranın alerjik astım hastası olduğu belirtilmiş ve sigara içilen bir ortamda şikayetleri arttığı için sigara içilmeyen bir hücrede tutulması önerilmiştir.

8. 3 Mart 2021 tarihinde Anayasa Mahkemesi başvuran tarafından yapılan, sağlık durumu göz önünde bulundurulduğunda tutulma koşullarından şikâyet ettiği bir bireysel başvuruyu açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle reddetmiştir.

9. 6 Nisan 2021 tarihinde, ceza infaz kurumu idaresinin talebi üzerine, Ceza İnfaz Kurumu Hastanesindeki sağlık heyeti yeni bir sağlık raporu hazırlamış, başvuranın sigara içilmeyen bir hücrede tutulması gerektiğine dair daha önce yapılan tavsiyesini yinelemiştir.

10. Başvuran, 17 Haziran 2021 tarihinde şartlı tahliye edilmiştir.

11. Başvuran Kasım 2019’da yeni bir hücreye transfer edildikten sonra, esasen diğer mahpusların fazla sigara içmesinden dolayı astımının kötüleştiğinden ve yerel makamların sağlık durumunu göz ardı ederek başka bir yere nakledilme taleplerini reddetmesinden şikâyet etmiştir. Bu bağlamda başvuran itirazlarının infaz hakimliği ve Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yalnızca ceza infaz kurumu idaresinin verdiği bilgilere dayanılarak reddedildiğini iddia etmiş ve bu esnada hücreler arası nakiller yapıldığı için bu bilgilerin gerçeği yansıtmadığını düşündüğünü belirtmiştir. Başvuran, Sözleşme’nin 1, 2 ve 3. maddelerine dayanmıştır.

MAHKEMENİN DEĞERLENDİRMESİ

Sözleşme’nin 3. Maddesinin İhlal Edildiği İddiası Hakkında 12. Mahkeme öncelikle başvuranın kronik hastalıkları olmasına rağmen pasif içiciliğe maruz kalması dikkate alındığında, Sözleşme’nin 1, 2 ve 3. maddeleri kapsamında tutulma koşullarına ilişkin yaptığı şikayetinin yalnızca Sözleşme’nin 3. maddesi kapsamına girdiğini değerlendirmektedir.

Kabul Edilebilirlik 13. Hükümet, somut başvuruyu serbest bırakıldıktan sonra yapan başvuran Devlet makamlarının hizmet kusurları hakkında etkili bir hukuk yolu olan idare mahkemeleri önünde bir tam yargı davası açmadığı için başvurunun iç hukuk yollarının tüketilmediği gerekçesiyle reddedilmesi gerektiğini öne sürmüştür. Bu kapsamda Hükümet, ceza infaz kurumlarında belirli fiziksel koşullar ve tıbbi ihmal durumları nedeniyle idare mahkemelerinin davacılara tazminat verilmesine karar verdiği içtihat örneklerine atıf yapmıştır.

14. Mahkemenin ilgili içtihadına atıf yapan başvuran, yetkili merciin başvuranların talebinin esasını yine de incelemiş olduğu durumlarda, iç hukuk yollarının tüketilmemesi nedeninin başvuranların aleyhine ileri sürülemeyeceğini savunmuştur. Anayasa Mahkemesi başvuranın davasını açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle reddettiği için başvuran iç hukuk yollarını tüketmiş sayılmalıdır. Başvuran her halükârda idare mahkemeleri önündeki tam yargı davasının etkili olduğunun değerlendirilemeyeceğini, zira bu mahkemeler tarafından yapılan incelemelerin hizmet kusuru kavramına dayalı olduğunu ve bunun tutulma koşullarıyla ilgili davalarda her zaman tespit edilemeyeceğini belirtmiştir.

15. Mahkeme halihazırda İlerde ve Diğerleri/Türkiye (no. 35614/19 ve diğer 10 başvuru, § 164, 5 Aralık 2023) davasında idare mahkemelerine yapılan bir tazminat talebinin, kalabalık Türk ceza infaz kurumlarındaki tutulma koşullarına dair taleplere ilişkin olarak etkili sayılamayacağı sonucuna varmıştır. Bu kapsamda Mahkeme, idare mahkemelerinin kusurlu sorumluluk ve kusursuz sorumluluk arasında bir ayrım yapıyor gibi göründüğünü; oysaki kötü tutulma koşullarının bireysel memurların hatalarından ziyade genellikle daha geniş kapsamlı faktörlerden kaynaklandığını tespit etmiştir (bk. aynı karar). Mahkeme aynı değerlendirmelerin somut davadaki tutulma koşullarına ilişkin olarak da geçerli olduğu kanısındadır. Ayrıca Mahkeme, Anayasa Mahkemesi dahil olmak üzere yerel mahkemelerin başvuranın sağlık koşullarını göz önünde bulundurulduğunda tutulma koşulları hakkındaki şikayetinin açıkça dayanaktan yoksun olduğuna karar verdikleri dikkate alındığında, idare mahkemeleri önünde yapılacak bir tazminat talebinin başarısızlıkla sonuçlanacağı görüşündedir (ayrıca yukarıda anılan İleri ve Diğerleri, § 165 ile benzer yönleri bakımından karşılaştırınız). Dolayısıyla Mahkeme, Hükümetin itirazını reddeder ve somut davanın koşullarında idare mahkemeleri önünde yapılacak bir tazminat talebinin etkili olarak değerlendirilemeyeceğini belirtir.

16. Söz konusu şikâyet, Sözleşme’nin 35 § 3 (a) maddesi anlamında açıkça dayanaktan yoksun veya başka herhangi bir gerekçeyle kabul edilemez değildir. Dolayısıyla, şikâyetin kabul edilebilir olduğu beyan edilmelidir.

Esas Hakkında 17. Başvuran, Devlet makamlarının onu sigara dumanına maruz kalmayacağı diğer bir hücreye naklini reddederek sağlık ve refahını güvence altına alma görevlerini yerine getirmediklerini iddia etmiştir.

18. Hükümet, başvuranın kırk iki mahpusun konaklaması için tasarlanan ve kendi avlusuna sahip standart bir hücrede tutulduğunu ve bu kategorideki mahpuslar için mevcut sigara içilmeyen tek hücrenin de aynı fiziksel koşullara sahip olduğunu kaydetmiştir. İlgili mevzuata göre sigara içmek tüm kapalı alanlarda yasaktır ve mahpuslar sadece belirli yerlerde sınırlı bir şekilde sigara içebilirler. COVID-19 pandemisi bağlamında Silivri Ceza İnfaz Kurumunda çeşitli tedbirler alınmış olup başvurana tutukluluğu boyunca geniş çaplı sağlık hizmeti sağlanmıştır. Ayrıca başvuran pandemi sırasında hastaneye götürüldükten sonra her seferinde bir karantina hücresine yerleştirilmiştir. Hücre değiştirme talebi hem başvuranı hem diğer mahpusları hem de infaz kurumu personelini COVID-19 riskinden korumak adına reddedilmiştir. Tutukluluğu süresince başvuranın sağlığının kötüye gitmediğini kaydeden Hükümet, Sözleşme’nin 3. maddesinin ihlal edilmediğini değerlendirmiştir.

19. Sağlık sorunları olan mahpusların tutulma koşullarına ilişkin genel ilkeler ve pasif içiciliğin etkileri Elefteriadis/Romanya (no. 38427/05, §§ 47-48, 25 Ocak 2011 ve burada anılan davalar) davasında özetlenmiştir. Hapsedilmenin pratik gerekleri dikkate alındığında Devletin özellikle tutukluların sağlık ve refahlarının yeterli düzeyde temin edildiğini güvence altına alması gerekir. Tıbbi muayeneler ve doktorların yapacağı tavsiyeler ışığında, mahpusun sağlık durumu gerektirdiği durumda bu, Devletin mahpusu pasif içiciliğin zararlı etkilerinden korumak için tedbirler alma yükümlülüğünü kapsayabilir (bk. aynı karar).

20. Somut davada başvuran tutukluyken sağlığının yeterince güvence altına alınıp alınmadığının belirlenmesinde Mahkeme, alerjik astım hastası olan başvuranın Kasım 2019 ve Haziran 2021 tarihleri arasında, yani bir yıl yedi ay boyunca, sigara içen mahpuslarla birlikte bir hücrede tutulduğu konusunda taraflar arasında bir ihtilaf bulunmadığını kaydeder. Hükümet ceza infaz kurumundaki kapalı alanlarda sigara içmenin yasak olduğunu belirtmiş olsa da (benzer yönleri bakımından Florea/Romanya, no. 37186/03, § 62, 14 Eylül 2010 ile de karşılaştırınız), başvuranın sigara içen kişilerle aynı hücrede tutulduğuna itiraz etmemişlerdir. Bu husus, başvuranın sigara içilmeyen bir hücreye transfer ihtimaline ilişkin ceza infaz kurumu idaresinin ve infaz hakimliğinin kararlarından da anlaşılabilir. Ayrıca söz konusu dönemde taraflar arasında başvuranın sağlık durumuna ilişkin bir ihtilaf yoktur.

21. Mahkeme, başvuranın söz konusu hücreye geldikten sonra sağlık durumunun kötüye gittiğine ilişkin olarak Kasım 2019 tarihinde yerel makamlara yaptığı şikâyetin ve farklı hücrelere nakil talebinin herhangi bir sonuç doğurmadığını gözlemlemektedir (farklı yönleri bakımından Stoine Hristov/Bulgaristan (no. 2), no. 36244/02, §§ 43-45, 16 Ekim 2008 ile karşılaştırınız). İnfaz hakimliği başvuranın talebini reddederken ceza infaz kurumu idaresi tarafından sağlanan bilgilere dayanmış ve başvuranın mahpus statüsü nedeniyle talep ettiği daha az kalabalık olan diğer hücrelere naklinin mümkün olmadığını tespit etmiştir. COVID-19 pandemisi bağlamında alınan tedbirler dikkate alındığında başvuran tek kişilik veya sigara içilmeyen hücrelere de transfer edilememiştir. Bu kapsamda Mahkeme, başvuranın talebini sunduğu Mayıs 2020 tarihinde pandemiden kaynaklanan özel koşulları dikkate alır ve yetkililerin ilgili dönemde yürürlükte olan ihtiyati tedbirlere uygun şekilde davrandıkları için eleştirilemeyeceklerini belirtir. Bununla birlikte Mahkeme, bu önlemler doğrultusunda, yerel makamların veya Hükümetin başvuranı sigara içilmeyen bir hücreye veya talep ettiği gibi daha az kalabalık bir hücreye, yani hastaneye götürüldükten sonra her seferinde yaptıkları gibi bir karantina hücresine neden transfer edemediklerine dair gerekçeleri belirtmediklerini kaydeder (bk. yukarıdaki 18. paragraf).

22. Mahkeme ayrıca Silivri infaz hakimliğinin talebi üzerine ceza infaz kurumu idaresi tarafından sağlanan bilgilere göre kurumdaki FETÖ/PDY ile ilgili suçlardan mahkûm olan kişilerin kalabileceği sigara içilmeyen tek hücrede ilgili tarihte yirmi sekiz kişi kaldığını da gözlemlemektedir (bk. yukarıdaki 5. paragraf). Hükümet sigara içilmeyen hücrenin kırk iki kişilik olduğunu belirtmiştir (bk. yukarıdaki 18. paragraf). Dolayısıyla söz konusu sigara içilmeyen hücre kalabalık değildir.

23. Başvuranın sigara içilmeyen bir hücrede tutulmasını tavsiye eden sağlık raporların, Ağır Ceza Mahkemesinin başvuranın hücre değişikliği talebine ilişkin 30 Haziran 2020 tarihli kararından hemen sonra alındığı doğrudur. Ancak Mahkeme, başvuranın sağlık durumunun bu tarihten önce bilinmeyen veya ceza infaz kurumu yetkilileri tarafından ihtilaflı bir husus olmadığını kaydeder. Ayrıca Mahkeme, sağlık raporları kurum yetkililerinin talebi üzerine alınmış olsa da (bk. yukarıdaki 7. ve 9. paragraflar), başvuranın tutukluluğunun geri kalan kısmında, yani ilk sağlık raporunun alınmasından sonraki bir yılda, raporların bu yetkililer tarafından dikkate alınmadığını da not etmiştir (benzer yönleri bakımından yukarıda anılan Florea, § 61 ile karşılaştırınız). Bu kapsamda Mahkeme, infaz hakimliğinin de tekrar ettiği COVID-19 ile ilgili riskler azaldığında başvuranın durumunun tekrar değerlendirileceğine dair kurum idaresinin ifadesinin altını çizer (bk. yukarıdaki 5. ve 6. paragraflar) ve koşulların değişmesine ve başvurana ilişkin olarak alınan sağlık raporlarına rağmen böyle bir yeniden değerlendirmenin yapılmadığını tespit eder.

24. Buna göre, başvuranın özel sağlık durumu, sigara içilmeyen bir hücrede tutulmasının gerekli olduğuna dair sağlık raporları ve kurum yetkililerinin durum değiştiğinde yeniden bir değerlendirme yapacaklarına dair taahhüdünü dikkate alan Mahkeme, yetkililerin öne sürdükleri lojistikle ilgili zorluklar nedeniyle başvuranın farklı bir hücreye transferinin imkânsız olduğuna ve özellikle pandeminin ilk süreçlerinden sonraki dönemde bu anlamda gerekli tüm adımları attıklarına ikna olmamıştır. Dolayısıyla, başvuranın sağlık ve refahını güvence altına alma görevlerini yerine getirmiş sayılamazlar (benzer yönleri bakımından yukarıda anılan Elefteriadis, § 50 ile karşılaştırınız).

25. Yukarıdaki hususları göz önünde bulunduran Mahkeme, başvuranın sigara içen kişilerle birlikte bir hücrede tutulmaya devam edilmesinin Sözleşme’nin 3. maddesine aykırı olarak aşağılayıcı muamele teşkil ettiğini tespit etmiştir. Bu nedenle, söz konusu hüküm ihlal edilmiştir.

SÖZLEŞME’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI 26. Başvuran, manevi tazminat olarak 20.000 avro ve Mahkeme nezdinde oluşan masraf ve giderleri için 4.886 avro talep etmiştir.

27. Hükümet bu tazminat taleplerini dayanaksız ve aşırı bularak itiraz etmiştir.

28. Mahkeme başvurana, manevi tazminat olarak, yansıtılabilecek her türlü vergi hariç olmak üzere 3.000 avro ödenmesine hükmetmiştir.

29. Mahkeme, elinde bulunan belgeleri dikkate alarak, başvurana yansıtılabilecek tüm vergiler hariç olmak üzere, Mahkeme önündeki davanın masraflarının karşılanması amacıyla başvurana 1.000 avro ödenmesine hükmedilmesinin uygun olduğunu değerlendirmiştir.

BU GEREKÇELERLE, MAHKEME, OY BİRLİĞİYLE,

Başvurunun kabul edilebilir olduğuna;

Sözleşme’nin 3. maddesinin ihlal edildiğine;

Davalı Devlet tarafından, başvurana, kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içerisinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden davalı Devletin ulusal para birimine çevrilmek üzere:

Manevi tazminat olarak, yansıtılabilecek her türlü vergi hariç 3.000 avro (üç bin avro);

Masraf ve giderler için, yansıtılabilecek her türlü vergi hariç 1.000 avro (bin avro) ödenmesine;

Yukarıda bahsi geçen üç aylık sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme gününe kadar geçen sürede, yukarıda bahsedilen miktara, Avrupa Merkez Bankasının söz konusu dönem için geçerli olan marjinal faiz oranına üç puan eklenmek suretiyle elde edilecek oran üzerinden basit faiz uygulanmasına;

Başvuranın adil tazmin talebinin geri kalan kısmının reddedilmesine karar vermiştir.

İşbu karar İngilizce olarak tanzim edilmiş olup, Mahkeme İçtüzüğü’nün 77 §§ 2 ve 3. maddesi uyarınca 26 Ağustos 2025 tarihinde yazılı olarak bildirilmiştir.

Dorothee von Arnim Jovan Ilievski Yazı İşleri Müdür Yardımcısı Başkan

Bu konudaki diğer kararlar

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının tümü →

Bu konudaki tüm kararları ve kendi olayınıza uyan emsalleri görün

12.000.000+ karar arasında olayınızı anlatarak arayın, kararın kimin lehine olduğunu ve sonraki sürecini görün, dilekçenize ekleyin.

3 gün ücretsiz, kredi kartı istenmez

Bu bir hukuki görüş değildir. Karar metni AİHM HUDOC veri tabanı kaynağındaki anonimleştirilmiş hâliyle verilmiştir; özet ve bağlantılar bilgilendirme amaçlıdır.

Haftalık mevzuat bülteni

Resmî Gazete'de yayımlanan kanun değişiklikleri, ekler, mülga ve iptal edilen maddeler haftada bir e-postanızda. Ücretsiz, üyelik istenmez, tek tıkla çıkarsınız.